บางครั้งความรัก อาจเดินผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
เพียงครั้งเดียวและไม่หวนกลับมาอีก
เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า. . .
ความรักครั้งนี้หรือครั้งไหน จะเป็นความรักครั้งสุดท้าย
 
มีหลายคนที่เราตามหา. . .แต่ความรักก็กลับหนีไป
มีหลายครั้งที่เราไม่สนใจ. . .แต่ความรักกลับเดินเข้ามา 
                             
อย่า...อย่ามองข้ามใครคนหนึ่งไป
เพียงเพราะหาเหตุผลที่จะรักไม่ได้
อย่า...ถามหาเหตุผลเมื่อจะรักใคร
แต่ให้ถามสัมผัสจากหัวใจว่า. . .รู้สึกอย่างไร
 
อย่า...มองหาความรักด้วยสายตา
แต่ให้มองหาความรักด้วยใจ
อย่า...เชื่อคำว่ารักที่ได้ยินจากสองหูทั้งสอง
แต่ให้เชื่อคำว่ารักที่ดังก้องมาจากความรู้สึก
และส่วนลึกของหัวใจ. . .
 
ความรักเป็นสิ่งที่มีค่า
แต่มันจะไร้ ค่าถ้าไม่มอบให้ใคร
หากวันนึงเราพบใครสักคน
ที่มองเห็นคุณค่าความรักของเราแล้วล่ะก้อ
มอบความรักให้เค้าไปเถอะ
แล้วเราจะรู้ว่า. . .ความรักนั้นมีค่าและมีความหมายเพียงใด

              

วันนี้..เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง
จนคิดว่าเราขาดไม่ได้..
แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป..
สักวันเราจะรู้ว่า..สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้.
เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา
ไม่ใช่..ทั้งหมดของชีวิตเรา...

วันหนึ่ง..หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่
ที่เราคิดว่าเราพึงใจ..ปรารถนา..ต้องการ..ขาดไม่ได้
เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก...

เมื่อเวลาหนึ่งผ่านไป จะสอนเราได้เองว่า..
ความผูกพันกับสิ่งใด ๆ ในช่วงเวลาหนึ่ง
จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้น ๆ
อย่าได้ไปยึดติด อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง...
คิดเสียว่า.เราโชคดี.ที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก

ความผูกพัน..ก็เหมือนกับความรัก..
หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก
หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก
เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก
แต่ความผูกพันที่ว่า.ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเอง
ไว้กับสิ่งนั้น..เพราะคนทุกคน ย่อมผูกพันกับหลายๆ สิ่ง
เปรียบเสมือนเรามีแก้วน้ำอยู่หนึ่งใบ
ในยามเช้า..เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม
พออากาศร้อนหน่อย..เราอาจต้องการน้ำเย็น ๆ
บางครั้งที่เราไม่สบาย..เราอาจต้องการน้ำอุ่น
ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ..ต้องเติมสิ่งต่าง ๆ
ในเวลาที่แตกต่างกัน...ตามความเหมาะสม..
หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้วน้ำ
แล้วเติมน้ำร้อนลงไปในทันที.ในแก้วใบเดียวกัน..
เราก็จะพบว่า..แก้วใบนั้น..ก็จะร้าว..แล้วเริ่มแตก

ซึ่งก็เหมือนกับใจเรา..
ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดในช่วงเวลาหนึ่ง..ไม่ผิด
ถ้าเราค่อย ๆ ปรับใจ ปรับตัวของเราเอง
ให้กลับคืนในเวลาที่ควร
เพราะอย่างน้อยที่สุด..เราก็มีโอกาส..ได้ผูกพัน...
ซึ่งก็เหมือนเราได้มีโอกาส..ได้รัก นั่นเอง

สุดท้าย...ฉันต้องขอโทดเทอที่เราเคยสันยาไว้ต่อกัน..

ว่า....จะอยู่ด้วยกันตลอดไป..

วันนี้..ฉันคนนี้ซึ่งผิดสันยาแต่ฉันไม่มีใคร..

วันวานยังคงเหงาและวังเวง..แต่ฉันไม่ต้องการใคร..

ฉันคิดว่า....ฉันเข้มแข็งพอที่จะยืนต้านลมหนาวเพียงคนเดียว..